Oogwereld nieuws item

COLUMN: Slechte ogen of dyslexie?

DvD - 24-01-2017 @ 11:27

Stef is opticien én optometrist. Alles wat hij ziet, schrijft -ie op. Dit keer weet een jongen van tien hem tot tranen toe te ontroeren.

Negen jaar oud was hij. Met een ontzettend mooi koppie. Blonde kop met krulletjes, een eigenwijs bekkie en toch ook verlegen. Hij kwam als eerste binnen en hield de deur open voor zijn moeder. Hij vroeg wat dat betekende op de deur: ‘krant is koning’.
Verbaasd keek ik hem aan, maar zijn moeder fluisterde: “Dyslectisch.”
 
De jongen hoorde het wel, maar reageerde niet en liep door. Zijn aandacht ging uit naar de zonnebrillen in de vitrine. “Zijn deze duur?”, vroeg hij, met zijn vochtige wijsvinger stevig tegen het heldere glas.
“Mees!”, riep z’n moeder.
“Waar kan ik u mee helpen mevrouw?”, vroeg ik.
Mees was dyslectisch, vertelde ze, en hij had veel last van hoofdpijn. Daar slikte hij migrainetabletten voor en er was zelfs al eens een hersenscan gemaakt. Nu had de juf gezegd dat een bezoek aan de opticien misschien ook handig was. Of naar de optometrist, “of hoe jullie je tegenwoordig ook noemen.”
 
Van de kinderen met dyslexie heeft 75 procent nog nooit de ogen laten meten.
 
Wat feiten op een rij: van de kinderen bij wie de diagnose dyslexie is gesteld, heeft 25% een bril nodig. Ze worden vaak onterecht bestempeld als dyslectisch, zonder dat er naar hun ogen is gekeken. Een kwalijke zaak. Kinderen met een verborgen pluswaarde zijn in staat deze weg te accommoderen* Dan lijkt het alsof ze een min-bril nodig hebben. Bij kinderen die te veel accommoderen, kan er tussen de ogen een verschil in blikrichting ontstaan. Het ene oog kijkt bij het lezen naar het boek, het andere kijkt voor of achter het boek langs. Dat is heel onrustig kijken, omdat je dán weer met links en dán weer met rechts wilt fixeren. Lang verhaal kort, zo wordt de hele boel uit z’n verband getrokken. Kinderen krijgen moeite met lezen, het kind krijgt hoofdpijn, en dan krijgen ze als diagnose: dyslexie. Jaja.
 
Ik vroeg aan de moeder of de ogen van Mees al eens waren gemeten. Nog nooit, vertelde ze. Ik onderzocht zijn ogen met een skiascoop (een speciale lamp) en zag meteen dat hij een bril met plussterkte nodig had. Hierna deed ik een oogmeting en de polatest* Mees bleek een waarde van plus één nodig te hebben, minimaal. Ik zette glazen met deze sterkte in een pasbril. De jongen zette hem op en las een paar regels uit een Harry Potter-boek dat toevallig in de vensterbank lag.
Op zijn gezicht kwam een stralende lach tevoorschijn.
 
“Mama! De woorden zitten niet meer tegen elkaar aan geplakt!”
 
Met de tranen in haar ogen sprong zijn moeder op. Al vier jaar werd ze met hem van het kastje naar de muur gestuurd. Ze kon zichzelf wel voor haar kop slaan. Na een paar weken kwam ze vertellen dat al Mees’ problemen dankzij de bril helemaal over waren. Het ventje gaf me een high five. Waarna ik snel mijn hoofd wegdraaide. Wat ben ik toch een sentimentele sukkel.
 

Stef

* Accomoderen: Accommodatie is het aanpassen van de sterkte van de ooglens om op de gewenste afstand scherp te zien.
* Polatest: De Polatest is een test die door middel van polarisering heel accuraat meet hoe elk oog afzonderlijk werkt, en hoe beide ogen samenwerken om één punt te fixeren.

 

storelocator.gif

HOME | WEBSHOP | AFSPRAAK MAKEN | ACTIES