Oogwereld nieuws item

COLUMN: Eén oog die het (bijna) niet meer doet.

DvD - 12-05-2017 @ 10:22

Stef is opticien én optometrist. Alles wat hij ziet, schrijft -ie op. In deze column krijgt hij te maken met een klant, die amper merkt dat hij aan één oog bijna niets meer ziet.

‘Kijk, daar hebben we koning Eenoog in het land der blinden!’, riep een vader van een van de voetballertjes van Max’ [SJ1] team mij toe. Ik keek op en kreeg een harde klap op mijn schouder. Een verschrikkelijke vent, met z’n leren jack en zijn baseball petje. Geen probleem hem even op zijn plek te zetten.
 
‘Het is: Eenoog is koning in het land der blinden.’

Hij haalde zijn schouders op, maakte nog een grapje over wc-brillen en keek weer naar de wedstrijd.
Koning Eenoog. Ik moest er toch wel om grinniken. Die man wilde gewoon een beetje joviaal zijn, zoals mensen ook wel ‘smoelensmid’ tegen een tandarts in burger roepen. Of ‘Moszkowicz’ tegen een advocaat.

Vorige week kwam Koning Eenoog in de winkel. Althans, zo noemen we hem inmiddels stiekem. Ramon heet hij. 48 jaar. Tikkeltje koppig, maar wel vriendelijk. Hij liet een half jaar geleden een oogmeting doen. Beide ogen 100 procent. Geen probleem. Maar vijf maanden later deden we weer een oogmeting, omdat hij een andere bril wilde. Rechts nog steeds oké, maar links zat zijn zicht nog maar op 40 procent! Dat was nog eens een verval. ‘Weet je wat het is Stef?’ zei hij, ‘je kent onze tuin in Overveen? Daar schiet ik wel eens in. Kaartje aan de boom, aanleggen, pang. En de laatste tijd raak ik het kaartje niet eens!’
 
Mensen hebben vaak niet eens door dat een oog in korte tijd sterk achteruit gaat

Veertig procent. Had hij daar niets van gemerkt? ‘Ja, zei hij, ‘ik had al het idee dat er iets niet goed ging.’ Onbegrijpelijk vind ik dat. Mensen hebben vaak niet eens door dat een oog in korte tijd sterk achteruit gaat. Er bleek in het oog een vertroebeling gaande te zijn, een soort staaraandoening. Ik stuurde hem door naar de huisarts, die hem inmiddels naar de oogarts heeft doorverwezen. Ik had nog gevraagd of hij geen last had in het verkeer. Of bij het lezen van borden op straat. Nee, dat was Ramon niet opgevallen. Ja, bij het tennis had hij wel een beetje een gek gevoel gekregen. Steeds meer ballen op het hout. Had-ie anders nooit.
Kan het kwaad? Nee, niet echt.
 
Het oog gaat achteruit en een operatie kan veel repareren.

Maar zo’n verslechtering is wel vermoeiend. En wonderlijk. Kennelijk compenseert het andere oog zoveel, dat mensen bijna niet door hebben hoe belabberd het andere oog eraan toe is.
Uiteindelijk eindigde de wedstrijd 1-1. Max werd tien minuten voor tijd gewisseld. Dat vind ik als vader altijd pijnlijk dus ik ben daarom naar de kantine gegaan. Toen ik een half uur later het leren jackie voorbij zag lopen, groette ik hem hartelijk. ‘Tot volgende week hè, Pavarotti!’ 

Hij zit in de pizza’s.


STEF
 
storelocator.gif

HOME | WEBSHOP | AFSPRAAK MAKEN | ACTIES