Oogwereld nieuws item

COLUMN: Dat kost precies één appeltaart

DvD - 21-03-2017 @ 11:00

Stef is opticien én optometrist. Hij ziet alles en schrijft het op. Met oog voor detail. In deze aflevering wil hij geen geld maar een appeltaart voor bewezen diensten…

Soms breekt er wel eens iets. Een pootje. Of de brug is verbogen omdat de eigenaar – of de vrouw van de eigenaar – er op is gaan zitten. Of wat te denken van neuspads? Zijn mensen altijd kwijt. Of een van de twee glazen is zoek nadat de bril van onder de autostoel vandaan geplukt moest worden nadat ‘de kleine’ iets te innig aan een knuffel was begonnen. Gisteren had ik een nieuwe klant en die had ongeveer al deze ongemakken opgespaard. 
 
Twee pootjes krom, een scheve brug en een padje zoek.

‘Kunnen jullie er nog wat van maken?’, zei de vrouw, ik schat haar een jaar of 55, met een bezorgde blik. Ik keek nog bezorgder. ‘Nou, dat is een flinke waslijst’, plaagde ik. ‘Een momentje.’ Ik denk dat ik zeven minuten bezig was. De pads had ik uiteraard op voorraad, het pootje was na wat subtiel vakwerk weer snel recht en ook de brug stond binnen een acceptabele tijd weer zoals de brug moest staan. ‘Kijkt u eens’, zei ik. Ik zette de bril voorzichtig op haar neus nadat ik hem aan de balie eerst zorgvuldig had schoongemaakt. Ze glunderde van blijdschap. ‘Wat krijgt u van me?’ vroeg ze.
 
‘Een appeltaart.
 
‘Pardon?’ ‘Een appeltaart.’ Ik bleef er ernstig bij kijken. Bij ons is dit traditie. De klant weet dat hij iets moet betalen maar hij mag het van ons niet betalen. Omdat we het de moeite niet vinden en dus ook graag service verlenen. Maar daar voelen veel mensen zich ongemakkelijk bij. Je kunt zeggen: het is gratis, maar dan gaat de klant toch niet voldaan naar huis. Sterker nog, er bestaat een kans dat hij of zij niet meer terugkomt, om dat ongemakkelijke gevoel te vermijden.  Dus zeggen we: een appeltaart alstublieft.
 
‘Maar er is wél een voorwaarde.’

Ze keek mij vragend aan. ‘U mag hem niet kopen. U moet hem zelf maken. En binnen twee dagen geleverd. En als u de lekkerste appeltaart maakt van allemaal, krijgt u een leuk presentje.’ Ze keek naar de grond. ‘Ik moet u wat bekennen’, zei ze. Nu keek ik haar vragend aan, precies zoals ze dat even eerder bij mij had gedaan. ‘Ik kan helemaal geen appeltaart maken. Ik heb het een keer gedaan en hij viel van ellende uit elkaar.’Ik glimlachte. ‘Weet u, doet u anders drie euro in deze pot, voor de Stichting Blindengeleidehond.’ Ze keek naar het potje, pakte haar portemonnee en deed er vijf euro in. Ze verliet buitengewoon voldaan de winkel. Ik wilde net weer naar achteren lopen toen een man, die vlak achter haar had gestaan, zei: ‘Ik wil graag nieuwe glazen voor mijn sportbril. Zal ik alvast wat in het potje doen?’ Hij moest om deze grap zelf het hardst lachen.

Stef
storelocator.gif

HOME | WEBSHOP | AFSPRAAK MAKEN | ACTIES